SimpleViewer requires Macromedia Flash. Get Macromedia Flash. If you have Flash installed, click to view gallery.

Dzieje Szkoły Podstawowej im. Tadeusza Kościuszki w Sobianowicach sięgają czasów I wojny światowej. Za zgodą władz austriackiego okupanta w 1916r. powstała szkoła powszechna w Sobianowicach przeznaczona dla dzieci z tej miejscowości i Dziuchowa. Organizacja nauczania zajęła się żona właściciela dworu - Magdalena Rojowska.
W roku szkolnym 1926/27 nastąpiło przemianowanie na pięcioklasową szkołę, ponieważ zaczęły do niej uczęszczać dzieci z Bystrzycy i Łysakowa. Zajęcia szkole odbywały się w wynajmowanym budynku dworskim, będącym wcześniej karczmą. Ofiarność mieszkańców Sobianowic i pomoc władz Gminy Wólka przyczyniły się do wykupienia budynku i przekazania go szkole.
W tym czasie realizowany był program szkoły pięcioklasowej z obowiązkiem szkolnym od 7 do 14 lat, obejmujący dzieci z Sobianowic, Bystrzycy, Łysakowa, Dziuchowa, Swobody, Kolonii Niemce i z obwodu bezszkolnego, czyli Borysowa Dołu.
W okresie okupacji szkoła prowadzona przez kierowniczkę - Zofię Dudkową kontynuowała swoją działalność, aż do wyzwolenia.
Rok szkolny 1944/45 rozpoczął się tradycyjnie już 1-go września, ze znacznie zwiększoną liczbą uczniów. Wobec trudnych warunków lokalowych udostępniono szkole salę lekcyjną w dworku Rojowskich i dodatkowo wynajęto dwie izby lekcyjne u gospodarzy z Sobianowic.
Po wyzwoleniu szkoła w Sobianowicach spełniała wymogi pełnej siedmioklasowej placówki. Od rana do wieczora prowadziła zajęcia oświatowe dla dzieci i dorosłych oraz działalność kulturalną na rzecz integracji społeczności wsi. Rok 1961 przyniósł ustawową zmianę organizacyjną i programową systemu kształcenia i wychowania, wobec powyższego szkoła w Sobianowicach stała się ośmioklasową szkołą podstawową. Lekcje odbywały się w dwóch odległych i zrujnowanych podworskich budynkach, a budowa nowego budynku szkolnego wróciła jako problem naglący i często poruszany na różnych konferencjach.
Lata osiemdziesiąte przyniosły spełnienie marzeń. Z inicjatywy ówczesnej dyrektor Wandy Skrzypek utworzono Społeczny Komitet Budowy Szkoły, który zbierał pieniądze i zobowiązania w postaci robocizny niefachowej na rzecz nowej placówki. zamiar ten uzyskał poparcie zarówno władz oświatowych jak i władz gminnych. Ofiarność mieszkańców i ich pomoc przy budowie oraz nakłady finansowe zakładów i instytucji sponsorujących to zamierzenie, doprowadziły w dniu 19 czerwca 1985 r. do wmurowania kamienia węgielnego. Uwieńczeniem stal się dzień 14 września 1986 r. - dzień oddania obiektu do użytku szkolnego.
Nowy budynek Szkoły Podstawowej w Sobianowicach składa się z trzech kondygnacji obejmujących 7 sal lekcyjnych, gabinet dyrektora, bibliotekę, gabinet lekarski, jadalnię i stołówkę oraz pomieszczenia socjalne. Oddany obiekt stał się wizytówką Sobianowic.
W latach 1994-1999 szkoła prowadziła obsługę administracyjno-finansową wszystkich szkół w gminie Wólka. Przełomowym momentem w dziejach szkoły był rok 1999. Wówczas Szkoła Podstawowa w Sobianowicach została przekształcona w szkołę sześcioklasową i taką funkcję pełni do czasów obecnych.
W lutym 2006 roku pracownia praktyczno - techniczna została zamieniona w nowoczesną pracownię internetową. Kolejne lata przyniosły szkole liczne remonty, adaptacje i modernizacje pomieszczeń szkolnych, zagospodarowanie terenów wokół budynku.  Otworzenie sali gimnastycznej.  Wszystko to miało i nadal ma na celu utrzymanie wysokiego poziomu pracy dydaktyczno - wychowawczej szkoły, ponieważ rozwój i bezpieczeństwo dziecka w Szkole Podstawowej w Sobianowicach jest wartością nadrzędną.

 

Motto:
?W wychowaniu chodzi właśnie oto, ażeby człowiek stawał się bardziej człowiekiem, - oto, ażeby bardziej był, a nie tylko więcej miał, aby wciąż poprzez wszystko co ma, co posiada, umiał bardziej i pewniej  był człowiekiem, to znaczy, ażeby również umiał bardziej być, nie tylko z drugim, ale i dla drugich.?

Jan Pawel II

Wizja i misja szkoły:
Jesteśmy szkołą przyjazną rodzinie, bliską uczniowi, który znajdzie w nas wychowawców ? mistrzów, przyjaciół oddających swój czas, zapał, wiedzę, serce, chcących służyć innym, wypełniać swoje powołanie. Chcemy uczyć i wychowywać, kształtować młodego człowieka opierając się na zasadach chrześcijańskich, ponadczasowych, skierowanych na dobro i szczęście człowieka.

 

altPatron szkoły: Tadeusz Kościuszko
ur. 1746 r. , naczelnik powstania  w 1794 r. 
Pochodził z niezamożnej rodziny szlacheckiej; po ukończeniu Szkoły Rycerskiej
w Warszawie studiował we Francji inżynierię wojskową. Brał udział, w stopniu generała, w wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych w latach 1775-1783; kierował tam pracami fortyfikacyjnymi (m.in. w West Point); przyczynił sie do zwycięstwa pod Saratogą (17 X 1777r.). Po powrocie do kraju w 1784 r. osiadł
w swym majątku Siechnowicze. W okresie Sejmu Czteroletniego był generałem wojsk koronnych. Podczas wojny z Rosją w 1792 r. otrzymał medal Virtuti Militari za współudział w zwycięstwie pod Zieleńcami; odniósł także sukces jako dowódca w bitwie pod Dubienką. Po przystąpieniu króla do konfederacji targowickiej podał się do dymisji i wyjechał do Galicji, a później do Lipska, który stał sie ośrodkiem polskiej emigracji patriotycznej. Przewidziany na wodza powstania wyjeżdżał do Francji, gdzie nadaremnie starał sie uzyskać od przywódców rewolucji pomoc dla Polski. Następnie przebywał w Dreźnie, skąd w marcu 1794 r. wyruszył przez Pragę w kierunku Krakowa. Jako naczelnik powstania 1794 r. stał się ogólnonarodowym przywódcą (Najwyższy Naczelnik Siły Zbrojnej Narodowej), a jego autorytet militarny i polityczny wielokrotnie przyczyniał sie do łagodzenia wewnętrznych sporów. Rozbił oddziały rosyjskie pod Racławicami. Doceniając konieczność pozyskania chłopów, wydał Uniwersał połaniecki. Ranny pod Maciejowicami, dostał się do niewoli rosyjskiej i został osadzony w twierdzy Pietropawłowskiej w Petersburgu. Zwolniony w listopadzie 1796 r. przez cara Pawła I, wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie przebywał do 1798 r. Po powrocie do Europy współdziałał w utworzeniu Legionów polskich we Włoszech. Wezwany przez Napoleona I w 1806 r. ,jako warunek współpracy z cesarzem, postawił uprzednie ogłoszenie przez cesarza deklaracji, w sprawie utworzenia Polski, w granicach przedrozbiorowych, z ustrojem wzorowanym na angielskim. Gdy tej deklaracji nie otrzymał, odmówił współpracy. Podobne warunki wysunął w 1815 r. wobec cara Aleksandra I, konsekwentnie unikając politycznego angażowania się. Ostatnie lata życia Kościuszko spędził w Solurze (Szwajcaria), gdzie zmarł w 1817 r. Zwłoki jego spoczywają na Wawelu. W testamencie obdarzył wolnością i ziemią chłopów w swym majątku Siechnowicze. Podobnie, wcześniej polecił obdarzyć wolnością Murzynów w dobrach otrzymanych od rządu Stanów Zjednoczonych
.