TERMINY SPOTKAŃ INDYWIDUALNYCH ORAZ ZEBRAŃ OGÓLNYCH

W ROKU SZKOLNYM 2018/2019

12.09.2018 zebranie oragnizacyjne

06.11.2018 konsultacje indywidualne

17.12.2018 wywiadówka (informacja nt przewidywanych ocen rocznych)

24.01.2019 wywiadówka semestralna

04.04. 2019 konsultacje indywidualne

13.05.2019 wywiadówka (informacja nt przewidywanych ocen rocznych)

Dzieje Szkoły Podstawowej im. Tadeusza Kościuszki w Sobianowicach sięgają czasów I wojny światowej. Za zgodą władz austriackiego okupanta w 1916r. powstała szkoła powszechna w Sobianowicach przeznaczona dla dzieci z tej miejscowości i Dziuchowa. Organizacja nauczania zajęła się żona właściciela dworu - Magdalena Rojowska.
W roku szkolnym 1926/27 nastąpiło przemianowanie na pięcioklasową szkołę, ponieważ zaczęły do niej uczęszczać dzieci z Bystrzycy i Łysakowa. Zajęcia szkole odbywały się w wynajmowanym budynku dworskim, będącym wcześniej karczmą. Ofiarność mieszkańców Sobianowic i pomoc władz Gminy Wólka przyczyniły się do wykupienia budynku i przekazania go szkole.
W tym czasie realizowany był program szkoły pięcioklasowej z obowiązkiem szkolnym od 7 do 14 lat, obejmujący dzieci z Sobianowic, Bystrzycy, Łysakowa, Dziuchowa, Swobody, Kolonii Niemce i z obwodu bezszkolnego, czyli Borysowa Dołu.
W okresie okupacji szkoła prowadzona przez kierowniczkę - Zofię Dudkową kontynuowała swoją działalność, aż do wyzwolenia.
Rok szkolny 1944/45 rozpoczął się tradycyjnie już 1-go września, ze znacznie zwiększoną liczbą uczniów. Wobec trudnych warunków lokalowych udostępniono szkole salę lekcyjną w dworku Rojowskich i dodatkowo wynajęto dwie izby lekcyjne u gospodarzy z Sobianowic.
Po wyzwoleniu szkoła w Sobianowicach spełniała wymogi pełnej siedmioklasowej placówki. Od rana do wieczora prowadziła zajęcia oświatowe dla dzieci i dorosłych oraz działalność kulturalną na rzecz integracji społeczności wsi. Rok 1961 przyniósł ustawową zmianę organizacyjną i programową systemu kształcenia i wychowania, wobec powyższego szkoła w Sobianowicach stała się ośmioklasową szkołą podstawową. Lekcje odbywały się w dwóch odległych i zrujnowanych podworskich budynkach, a budowa nowego budynku szkolnego wróciła jako problem naglący i często poruszany na różnych konferencjach.
Lata osiemdziesiąte przyniosły spełnienie marzeń. Z inicjatywy ówczesnej dyrektor Wandy Skrzypek utworzono Społeczny Komitet Budowy Szkoły, który zbierał pieniądze i zobowiązania w postaci robocizny niefachowej na rzecz nowej placówki. zamiar ten uzyskał poparcie zarówno władz oświatowych jak i władz gminnych. Ofiarność mieszkańców i ich pomoc przy budowie oraz nakłady finansowe zakładów i instytucji sponsorujących to zamierzenie, doprowadziły w dniu 19 czerwca 1985 r. do wmurowania kamienia węgielnego. Uwieńczeniem stal się dzień 14 września 1986 r. - dzień oddania obiektu do użytku szkolnego.
Nowy budynek Szkoły Podstawowej w Sobianowicach składa się z trzech kondygnacji obejmujących 7 sal lekcyjnych, gabinet dyrektora, bibliotekę, gabinet lekarski, jadalnię i stołówkę oraz pomieszczenia socjalne. Oddany obiekt stał się wizytówką Sobianowic.
W latach 1994-1999 szkoła prowadziła obsługę administracyjno-finansową wszystkich szkół w gminie Wólka. Przełomowym momentem w dziejach szkoły był rok 1999. Wówczas Szkoła Podstawowa w Sobianowicach została przekształcona w szkołę sześcioklasową i taką funkcję pełni do czasów obecnych.
W lutym 2006 roku pracownia praktyczno - techniczna została zamieniona w nowoczesną pracownię internetową. Kolejne lata przyniosły szkole liczne remonty, adaptacje i modernizacje pomieszczeń szkolnych, zagospodarowanie terenów wokół budynku.  Otworzenie sali gimnastycznej.  Wszystko to miało i nadal ma na celu utrzymanie wysokiego poziomu pracy dydaktyczno - wychowawczej szkoły, ponieważ rozwój i bezpieczeństwo dziecka w Szkole Podstawowej w Sobianowicach jest wartością nadrzędną.

 

Motto:
W wychowaniu chodzi właśnie oto, ażeby człowiek stawał się bardziej człowiekiem, - oto, ażeby bardziej był, a nie tylko więcej miał, aby wciąż poprzez wszystko co ma, co posiada, umiał bardziej i pewniej  był człowiekiem, to znaczy, ażeby również umiał bardziej być, nie tylko z drugim, ale i dla drugich.

Jan Pawel II

 

Wizja i misja szkoły:
Jesteśmy szkołą przyjazną rodzinie, bliską uczniowi, który znajdzie w nas wychowawców ? mistrzów, przyjaciół oddających swój czas, zapał, wiedzę, serce, chcących służyć innym, wypełniać swoje powołanie. Chcemy uczyć i wychowywać, kształtować młodego człowieka opierając się na zasadach chrześcijańskich, ponadczasowych, skierowanych na dobro i szczęście człowieka.

altPatron szkoły: Tadeusz Kościuszko
ur. 1746 r. , naczelnik powstania  w 1794 r. 
Pochodził z niezamożnej rodziny szlacheckiej; po ukończeniu Szkoły Rycerskiej
w Warszawie studiował we Francji inżynierię wojskową. Brał udział, w stopniu generała, w wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych w latach 1775-1783; kierował tam pracami fortyfikacyjnymi (m.in. w West Point); przyczynił sie do zwycięstwa pod Saratogą (17 X 1777r.). Po powrocie do kraju w 1784 r. osiadł
w swym majątku Siechnowicze. W okresie Sejmu Czteroletniego był generałem wojsk koronnych. Podczas wojny z Rosją w 1792 r. otrzymał medal Virtuti Militari za współudział w zwycięstwie pod Zieleńcami; odniósł także sukces jako dowódca w bitwie pod Dubienką. Po przystąpieniu króla do konfederacji targowickiej podał się do dymisji i wyjechał do Galicji, a później do Lipska, który stał sie ośrodkiem polskiej emigracji patriotycznej. Przewidziany na wodza powstania wyjeżdżał do Francji, gdzie nadaremnie starał sie uzyskać od przywódców rewolucji pomoc dla Polski. Następnie przebywał w Dreźnie, skąd w marcu 1794 r. wyruszył przez Pragę w kierunku Krakowa. Jako naczelnik powstania 1794 r. stał się ogólnonarodowym przywódcą (Najwyższy Naczelnik Siły Zbrojnej Narodowej), a jego autorytet militarny i polityczny wielokrotnie przyczyniał sie do łagodzenia wewnętrznych sporów. Rozbił oddziały rosyjskie pod Racławicami. Doceniając konieczność pozyskania chłopów, wydał Uniwersał połaniecki. Ranny pod Maciejowicami, dostał się do niewoli rosyjskiej i został osadzony w twierdzy Pietropawłowskiej w Petersburgu. Zwolniony w listopadzie 1796 r. przez cara Pawła I, wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie przebywał do 1798 r. Po powrocie do Europy współdziałał w utworzeniu Legionów polskich we Włoszech. Wezwany przez Napoleona I w 1806 r. ,jako warunek współpracy z cesarzem, postawił uprzednie ogłoszenie przez cesarza deklaracji, w sprawie utworzenia Polski, w granicach przedrozbiorowych, z ustrojem wzorowanym na angielskim. Gdy tej deklaracji nie otrzymał, odmówił współpracy. Podobne warunki wysunął w 1815 r. wobec cara Aleksandra I, konsekwentnie unikając politycznego angażowania się. Ostatnie lata życia Kościuszko spędził w Solurze (Szwajcaria), gdzie zmarł w 1817 r. Zwłoki jego spoczywają na Wawelu. W testamencie obdarzył wolnością i ziemią chłopów w swym majątku Siechnowicze. Podobnie, wcześniej polecił obdarzyć wolnością Murzynów w dobrach otrzymanych od rządu Stanów Zjednoczonych
.